Τα τελευταία χρόνια κάθε τρίτη Πέμπτη του Νοεμβρίου έχουμε καθιερώσει μια βραδιά Beaujolais Nouveau, συμμετέχοντας κι εμείς στην παγκόσμια αυτή γιορτή.

Ωστόσο κάθε τρίτη Παρασκευή του Νοεμβρίου, ξυπνάω πάντα με την ίδια απορία: τι είναι αυτό που κάνει ένα τόσο απλό κρασί να γίνεται διεθνές γεγονός αλλά και αφορμή για διεθνή προβολή της γαλλικής οινοποιίας.

Διότι ποτέ από το Beaujolais Nouveau δεν περιμένεις μια μεγάλη έκπληξη. Είναι κυρίως η πλάκα της ιστορίας. Για την ακρίβεια είναι το αποτέλεσμα ενός πολύ επίμονου και στοχευμένου marketing των γάλλων που κατάφεραν να κάνουν ένα κρασί που στην πραγματικότητα είναι ένα σχεδόν τίποτα, μια διεθνώς αναγνωρισμένη φίρμα που πουλά κάθε χρόνο περίπου 65 εκατομμύρια μπουκάλια.

Είναι ένα ανώριμο κρασί, ποικιλίας Gamay με έντονα φρουτώδη γεύση μια που έχει περάσει ελάχιστες εβδομάδες οινικής επεξεργασίας. Μάλιστα οι κακεντρεχείς λένε ότι είναι απλώς η γαλλική απάντηση στην Κοκα Κόλα , μια που είναι και ιδιαίτερα οικονομικό.

Όπως και να χει πάντως το Beaujolais είναι εδώ και είναι κυρίαρχο. Μένει λοιπόν η θλιβερή επίγευση (μια που μιλάμε για κρασιά) του ότι εμείς αφήσαμε δικά μας προϊόντα όπως η ρετσίνα ξεχασμένα στην παρακμή τους χωρίς να κάνουμε καν μια συστηματική προσπάθεια προβολής. Θα μου πείτε εδώ αφήνουμε πολύ σημαντικά ελληνικά κρασιά στην αφάνεια, θα κάνουμε καμπάνια για τη ρετσίνα;

Προφανώς δεν είμαι ο κατάλληλος να απαντήσω απλώς αναρωτιέμαι αν σε καιρούς κρίσης πρέπει να αρχίσουμε με μια νέα αξιολόγηση των προτεραιοτήτων μας, αξιοποιώντας κάθε εξαγωγική δυνατότητα, ακόμα και αν αυτή ακούει στο όνομα ρετσίνα.