Το σουβλάκι είναι από τα πλέον «ταλαιπωρημένα» φαγητά στη χώρα μας, ίσως μετά τον μουσακά. Ως σήμα κατατεθέν της παραδοσιακής ελληνικής γαστρονομίας έχει υποστεί την κακοποίηση που παθαίνουν όλα τα σύμβολα. Ο καθένας θεωρεί ότι μπορεί να οικειοποιηθεί τον μύθο και να κλέψει λίγη από τη δόξα.

Εξάλλου, θεωρητικά, δεν είναι και τίποτα δύσκολο: πίτα, ένα καλαμάκι με κρέας, ντομάτα, τζατζίκι, κρεμμύδι, πατάτες και …καθάρισες.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε πλατεία υπάρχει και τουλάχιστον ένα σουβλατζίδικο. Εξάλλου η κρίση, όπως έχουμε πει και άλλες φορές, μας επιστρέφει στις παλιές παραδοσιακές και οικονομικές γεύσεις.

Ωστόσο είναι όλα τα σουβλάκια άξια να φέρουν αυτό το «ένδοξο» όνομα;

ΌΧΙ είναι η απάντηση. Αν υπήρχε γαστρονομική αστυνομία θα έπρεπε πολλά, αν όχι τα περισσότερα σουβλατζίδικα, να έχουν κλείσει. Και όχι μόνο οι νέοι του χώρου οι οποίοι θεωρούν το σουβλάκι ως σύγχρονο ελ ντοράντο της γεύσης, αλλά και οι παλιοί. Έφαγα προχθές σουβλάκι σ’ ένα εμβληματικό σουβλατζίδικο (αγαπημένο του Καραμανλή) στο Μοναστηράκι και πραγματικά έχασα πάσα ιδέα : Μια κρύα – υπερ λαδωμένη πίτα. Παγωμένες προτηγανισμένες πατάτες, ντομάτα που έμοιαζε περισσότερο στη γεύση με αγγούρι, κι ένα χλιαρό (αλλά συμπαθές οφείλω να ομολογήσω) κεμπάπ. Ωστόσο το συνολικό αποτέλεσμα ούτε τον Γιαπωνέζο τουρίστα δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει, πόσο μάλλον τον Έλληνα που έχει γεννηθεί με το σουβλάκι στο DNA του.

Αντίθετα λίγο πιο πάνω από το Μοναστηράκι, κοντά στην Πλατεία Συντάγματος, σ ένα κάθετο δρομάκι της Μητροπόλεως, δίπλα στο εγκαταλελειμμένο πρώην Υπουργείο Παιδείας, ο Κώστας φτιάχνει κατά τη γνώμη μου το καλύτερο σουβλάκι της Αθήνας.

Το ξέρω ότι θα μου πείτε πως de gustibus et coloribus non est disputandum, δηλαδή περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ωστόσο επιμένω ότι πρόκειται για ένα μοναδικό σουβλάκι και θα σας εξηγήσω τους λόγους. Κατ αρχάς το σουβλάκι του έχει ιστορία. Το μαγαζί το ξεκίνησε ο παππούς Κώστας 1950 στην Πλάκα (στην οδό Αδριανού) και το σουβλάκι του ήταν μέσα σε όλους τους σοβαρούς τουριστικούς οδηγούς της Αθήνας.

Σήμερα ο εγγονός Κώστας και η Πόπη όχι μόνο συνεχίζουν την παράδοση αλλά και φροντίζουν να διατηρούν την παρεϊστικη ατμόσφαιρα που κρατά τους θαμώνες για να απολαύσουν ένα τσίπουρο ακόμα και μετά το τελευταίο σουβλάκι.

Το μυστικό της επιτυχίας είναι η ποιότητα. Η ποιότητα όχι μόνο των υλικών αλλά κυρίως των ανθρώπων.

Το χαμόγελο και η ευγένεια των δύο παιδιών σίγουρα θα σας κερδίσει μπαίνοντας. Στη συνέχεια θα διαπιστώσετε ότι το κρέας είναι εξαιρετικό, η πίτα είναι πιο λεπτή από τη συνηθισμένη και φυσικά αλάδωτη, ψημένη κυρίως από τη μια πλευρά συνδυάζοντας την αίσθηση του ζουμερού και του ξεροψημένου. Ξεχωριστό χαρακτήρα προσδίδει το ωραιότατο γιαούρτι που έχει αντικαταστήσει το κλασσικό τζατζίκι με αποτέλεσμα το σουβλάκι να μην σου πέφτει σαν πυρηνική βόμβα στο στομάχι. Μια ακόμα ιδιαιτερότητα είναι ο μαϊντανός που «αρωματίζει» τη γεύση. Επίσης υπάρχει δυνατότητα και για κόκκινη πιπεριά για όσους αντέχουν τα καυτερά.

Τηγανιτή πατάτα δεν υπάρχει στο μαγαζί και το να τη ζητήσεις αυτό θεωρείται μάλλον προσβολή, που αποδεικνύει αμέσως ποιος είναι καινούργιος στην παρέα.

Ομολογώ ότι δεν είμαι ιδιαίτερα αντικειμενικός κρίνοντας το σουβλάκι του Κώστα μια που ήταν το πρώτο σουβλάκι που έφαγα σχεδόν σε βρεφική ηλικία….

Ωστόσο ξεχωρίζοντας τις παιδικές μου γευστικέςαναμνήσεις μπορώ να σας πω μετα βεβαιότητας ότι πρόκειται για ένα θεμελιωδώς γκουρμέ σουβλάκι με τάσεις μινιμαλισμού μια που δεν πλημμυρίζει το στόμα με έντονες – λαδερές και αλληλεπικαλυπτόμενες γεύσεις, όπως συμβαίνει πολύ συχνά.

Τα συστατικά ενώνονται αρμονικά αφήνοντας μια ανάλαφρη επίγευση που σε κάνει να αδημονείς για την επόμενη μπουκιά και στο τέλος φεύγεις με μια ευχάριστη αίσθηση πληρότητας στο στομάχι.

ΥΓ 1 Καλό θα είναι αν πάτε αργά το μεσημέρι, να πάρετε πρώτα ένα τηλέφωνο για να βεβαιωθείτε ότι υπάρχουν πίττες, μια που κάθε μέρα μετά τις δύο, δύσκολα βρίσκεις σουβλάκι αν δεν έχεις παραγγείλει.

ΥΓ 2 Για να απολαύστε το φαγητό σας φροντίστε να έχετε λίγο χρόνο στη διάθεση σας διότι το σύνθημα του μαγαζιού είναι κληρονομικό από τον παππού Κώστα: «Όχι άγχος».

Ο Κώστας βρίσκεται στην οδό Πεντέλης 5 στο Σύνταγμα. Τηλ. 210 3228502